Nieraz łapię się na myślach, ze lada dzień wracamy do mieszkania z tych.... wakacji wśród ogrodu, w wygodnym domu. Tak, tak. Nawet po około pół roku od zamieszkania w Gracjanie nie mogę nacieszyć się wszystkimi przyjemnymi aspektami posiadania własnego domu z ogrodem. To naprawdę cudowne uczucie. 

Ze względu na porę roku oczywiście prawie cały dzień spędzamy na dworze. Dzieci biegają, bawią się, średniak poznał juz wszystkie okolice, zakamarki, sąsiadów i nieźle nas wystraszył kiedy pewnego pięknego dnia wypuścił się na swoim małym rowerku na plac zabaw przy boisku szkolnym odległym od nas o około 1,8km. On po prostu nie zna pojęcia jakim jest niebezpieczeństwo, zachłysnął się tą całą wolnością, przestrzenią, powietrzem i wszelkimi nowymi wrazeniami. Musimy go mieć na oku 24 h na dobę.

Starszy za to na okrągło wyrusza do kolegów rowerem, ktoś go odwiedza, nie siedzi juz ciągle przed komputerem.  Mała Lena jest na szczęście najostrozniejsza i nie wybiera się na samodzielne wędrówki poza obszar naszego ogrodu. Ufff.

My, natomiast oszaleliśmy na punkcie ogrodu. Ciągle coś kupujemy do zasadzenia, ja sadzę, mąz zwozi kamienie na skarpę, skalniaki, podlewanie, koszenie trawy, sianie, wyrywanie chwastów, i tak bez końca. Jest wspaniale, cudowniem teraz czuję, ze zyję, nie siedzę juz w klatce w bloku, mam wokoło szum drzew, śpiew ptaków. 

Postaram się wrzucić jak najszybciej zdjęcia pokazujące nasze ogrodowe postępy a parwdę mówiąc (bez przesadnego przecvhwalania się) odwaliliśmy kawał, ogromnej roboty. Zresztą czujemy to w kręgosłupach, w odciskach na dłoniach itp Ale za to oczy az się śmieją patrząc na efekty własnej pracy.

Przykro mi tylko, ze n ie zagladam tu częściej ale ten nasz net mnie psychicznie wykańcza.

 Nie było mnie tu juz, ho, ho, długi czas i juz wyjaśniam przyczynę tejze nieobecności. Otóz moją oststnią próbą (powtarzam, próbą) i to nieudaną dodania wpisu zostałam skutecznie zniechęcona do blogowania. 

16 kwietnia posiałam trawę, posadziłam całe mnóstwo roślinek, usiadłam wieczorem do kompa i wypociłam z siebie bardzo długaśny wpis, po czym straciłam połączenie z siecią i.....  chyba nie muszę opisywać swojej wściekłości. 

Od tamtej pory zmienialiśmy operatora  netu 3 razy i załamka, przez długi okres w ogóle nie mieliśmy zadnego dostępu do sieci, moze ma to i swoje pozytywne strony (wyleczenie się z nałogu szperania w necie bez przerwy). Jednak nie mogłam sprawdzać poczty, wiadomości na blogu itp, no i nie mogłam czytać Waszych nowych wpisów na blogach. Teraz wróciliśmy do pierwotnego operatora ale to jest właśnie ten, co mi zgubił wpis (niestety okazuje się, ze zadnego lepszego jak na razie tu nie ma).

Postaram się dodać parę fotek i opisać co u nas ale to w kolejnych wpisach.

Czuję się, jakbym wróciła zza światów 

 Już sama myśl o ogrodzie wywołuje u mnie przyspieszony oddech. Jak grzyby po deszczu nagle wyrastają wszędzie sklepy ogrodnicze.... czyzby?.... nieee, to tylko ja nagle zaczęłam je dostrzegać. Po prostu temat ogrodu jest dla mnie teraz nr 1. 

Ostatnio pogoda nas nie rozpieszczała, silne wiatry, deszcze, zimno, brrrr, na sam widok takiej pogody nie chiało się wychodzić z domku. 

Ale od kilku dni mozna juz działać. Jak pisałam wcześniej, mamy posadzone tuje szmaragdowe. Oprócz nich posadziliśmy klon królewski, cztery świerki serbskie (podobno rosną najszybciej ze wszystkich, są wysokie, ale w miarę zwarte w sobie), sosnę kosodrzewinę, jałowce płozące blue carpet, sosnę czarną oraz morelę, wiśnie i czereśnię. W kolejce czekają rododendrony, azalie, jukki, bukszpan (ale to dopiero po załozeniu kostki bo planuję posadzić go wzdłuz alejek), magnolia, hortensja i paprocie.

Część północna wygląda tak:

Mamy tutaj skarpę, którą bardzo chciałabym umocnić ładnymi kamieniami ogrodowymi.

Zastanawiam się, czy rozłozyć tam agrotkaninę. Obawiam się ataku chwaściorów i nie uśmiecha mi się wyrywanie ich co kilka dni. Jak myślicie?

W ogrodzie wydzieliłam juz część w której zasieję warzywa (sałatę, marchewkę, pietruszkę, koperek, szczypiorek itd). Zastanawiam się cały czas gdzie ulokować moje krzaczki pomidorowe. Będzie ich dosyć sporo.Najwięcej słońca mamy w części, gdzie będzie trawnik, w poblizu frontu i boku domu od strony kuchni. Mimo to, nie chcę sadzić tam pomidorów, aby nie przytłoczyły ogrodu swoimi gabarytami (tam tez mam przyszły warzywnik). Rozwazam ewentualnie część ogrodu za salonem (część zachodnia). Obawiam się tylko czy będzie tam wystarczająca ilość słońca bo w poblizu rośnie kilka sosen.

Są jeszcze maliny, borówki i porzeczki i tez szukam dla nich dogodnego miejsca.

Czasami jestem przerazona i obawiam się, ze mój ogród będzie niepoukładany, tzn ze zabraknie mu charakteru. Chciałabym mieć wszystko ładnie skomponowane. 

Wczoraj przywieziono nam 10 ton czarnoziemu bo stwierdziliśmy, ze jednak potrzeba go pod trawę.

Mój Mąz tak się zawziął, ze zorwiózł ziemię prawie na cały trawnik, a jest tego sporo.

Ja za to zajęłam się wstawianiem obrzezy trawnikowych a potem rozgrabianiem tejze ziemi.

W międzyczasie wyskoczyłam do sklepu po Dolomit bo powiedziano mi, ze ta ziemia będzie za kwaśna pod trawnik.

Dzisiaj tez juz wzięłam się za grabienie i wygląda to teraz tak:

Planujemy zakończyć rozwozenie i rozgrabianie ziemi dzisiaj, oraz rozsypanie dolomitu na całym obszarze przeznaczonym pod trawnik. Chcielibyśmy zacząć jak najszybciej siać ale trzeba poczekać kilka dni, zeby wapno ładnie powchodziło i rozpuściło się w ziemi.

Potem posypiemy wszystko nawozem do traw, który ma działać 100 dni i mozna go sypać wraz z nasionami traw.

Oby tylko to całe sianie było to łatwe, bo nie chciałabym mieć jakichś placków, gołych kawałków bez trawy, albo nieokiełznanych kęp 

Jednym słowem czeka nas baaaardzo duzo pracy w ogrodzie. W nocy nie mogłąm spać przez obolałe przeguby, plecy i donie od grabienia, ale co tam... jestem ogromnie zadowolona, ze robimy to sami bo mamy z tego ogromną satrysfakcję. 

 Mamy w naszym ogrodzie kilka miejsc o większych lub mniejszych spadkach terenu, gdzie chcemy zastosować murki oporowe i palisady.

I tutaj mam niezły dylemat. Mianowicie, nie mogę się zdecydować z czego wykonać owe murko-palisady. Oczywiście na rynku dostępnne są najróżniejsze materiały i produkty ale... wszędzie chodzi o kasę. Jak coś mi się naprawdę podoba a na dodatek jest bardzo trwałe to zaraz musi kosztować krocie.... to nie sprawiedliwe!

Najchętniej wykorzystałąbym łupek, ewentualnie piaskowiec i bazalt. Niestety są to surowce raczej kosztowne a szczególnie przy naszym zapotrzebowaniu (mamy tego sporo ładnych metrów)

Oto kilka przykładów rozwiązań właśnie z zastosowaniem łupka, piaskowca i bazaltu (to są moje ulubione pomysły na skarpy i spadki terenu):

Dużo tańszym oraz w miarę estetycznym rozwiązaniem jest zastosowanie palisady drewnianej zbudowanej z kołków. Można takie kupić w wielu długościach i przekrojach. Taki materiał jest zdecydowanie tańszy od kamiennych poprzedników. Jest to jednak drewno, które, nie oszukujmy się, w kontakcie z glebą, opadami i warunkami atmosferycznymi będzie niszczeć, próchnieć i po powiedzmy około 6 latach trzeba będzie pewnie je wymienić. Oczywiście stosuje się rózne zabiegi mające na celu zabezpieczenie i wydłuzenie zywotności drewna, ale na pewno nie będzie to tak trwałe jak kamień. Czyli coś za coś. 

Wygrzebałam w necie zdjęcia pokazujące palisady drewniane;

Pomyslałam sobie takze, ze ciekawie wyglądają podkłady kolejowe, i są bardzo ale to bardzo trwałe, mozna je pięknie wkomponować w krajobraz ogrodu ale.... swoją trwałość zawdzięczają impregnacji olejem kreozotowym. Właściwie to podkłady kolejowe uznane zostały za odpady szkodliwe i nie zaleca się stosowania ich w miejscach bardzo nasłonecznionych (intensywniej wydzielaja szkodliwe opary), na placach zabaw dla dzieci, itp. A juz myślałam, ze znalazłam piękne rozwiązanie, jednak po przeczytaniu takich informacji raczej się na to nie skuszę.

Są jeszcze palisady granitowe, ale po pierwsze za niskie do naszej wyzszej skarpy, a po drugie znowu cena nieco zaporowa jak na nasze ilości.

Wracając do kamienia, mozna go kupić w znośnej cenie na all. ale.... niestety my nie mieszkamy w poblizu zadnej kopalni takiego kamienia więc koszty transportu  dublują cenę

Palisady plastikowe nie wchodzą w grę, betonu tez  nie lubię, ale jak juz nie będę miała wyjścia to pewnie pójdę na kompromis. 

Jak na razie zastosowałam plastikowe obrzeza trawnikowe, ale one są tak wkopane, ze praktycznie nie będą wcale widoczne, po prostu zapobiegną łączeniu się kory z trawnikiem.

Mam sporo do myślenia a chciałabym wkrótce dokonać wyboru bo ogród nadal czeka i się niecierpliwi